“Kaq shumë muzg” – cikël poetik nga Mehas Alija

Mehas Alija

 

Kthehet njeriu i lashtësive

kthehet njeriu i lashtësive
lakuriq e flokë shprishur
takon kohën e tij
pas kaq shumë ikjesh

në grusht merr ca ngjyra jete
dhe bëhet etnolog

psherëtin shpirti
i shkulur nga kurmi
njeriut i merret syri
në shkretëtirën e iluzionit

njeriu që dikur e punoi gurin
sheh se si guri sot punon njeriun

kthehet njeriu i lashtësive
shanë e shkelmon arritjet kolosale
ku është Zoti more eeejj
ku është Zoti…

Kaq shumë muzg

Më thoni ju lutem
Kush kënd e kërcënon

I kemi ngritur sytë
Si thika
Për ta rrëzuar qiellin
A thua do mundemi

Kaq shumë muzg
Më pa syri

Njerëzit e zjarrit

Sytë i varën
Majë kodrave të rrugëve të djallit
Mollë e kafshuar një herë
E hedhur skajit të rrugës
U bë dëshira për të prodhuar dritë
Njerëzit e zjarrit
Vranë të djeshmen
Të sotmen pështynë
Me zjarr vranë
Botën e frymën
Shpirtin e kurmin
Sytë i varën
Te shpresa karuniane
Zemra e mbetur pa kopertinë
Këputi lulen e mesit të zemrës
Njerëzit e kohës së hekurit
Ia vunë flakën botës

Aromë gjaku i vjen historisë

Truri i shkelur rrugës
Është pështyma
E kohës së shkuar
Është e së sotmes
T’ia harroj tragjedinë

Çfarë të bëj njeriu
Me kohët që s’e njohin
Rrugën e zgjedhur
Për mëshirë, për paqe

Si do të gjykoj e nesërmja
Mbi të djeshmen e hidhur
Mbi dyfytyrësinë e të sotmes

Sytë të shkrepur n’harrim
Janë bërë faktet

Aromë gjaku i vjen historisë!

Xhuxh maxhuxhet e shekullit

Përskaj shpirtit na venduan nga një sy
Lakuriqësinë na e nxorën në sheshe papagajsh
Nga lindja gjerë në vdekje traget na i numëruan
Na bënë njerëz me nga tri sy
Dyert e mbyllura shtatdrynësh s’bënë çare
Zemrat na i patën hapur
Gojuritura na i patën bërë
Xhuxh maxhuxhet e kësaj kohe
Dhe qiellin desh gëlltitën

Pas terit vjen drita

Errësira një ditë do të marr fund
Po sa keq sikur të mësohemi me të
Ajo do të bëhet njollë e zezë
Mbi kapakun e syrit
Do të jetë trishtimi jonë
Sa herë që ta kujtojmë…

Errësira një ditë do të marr fund
Po sa keq sikur të mësohemi me të
Dritën e së nesërmes nuk do ta shohim

***

Ji si një plep në oborrin tënd

(Për njeriun si unë)

Ji si një plep në oborrin tënd
Stuhitë janë për të ta shtruar shtratin
Për të ta zgjatur jetën

Lufto me veten
Shkëmbin nën këmbët tua
Skalite bukur

Njerëzit që nuk dinë
Ta gdhendin jetën
Zhbëjnë vetveten

Ji si një plep në oborrin tënd
Që dikujt t´i bëj fllad hija jote
Hija jote si purtekë ari

Plepat që e ndërruan oborrin
Nëntoka i mbuloi

(2011, Zvicër)