Nga dritaret e të bukurës hënë – Poezi nga Mehas Alija

Të shohësh si duket kodra e imanit

eja
të lundrojmë
me barkën e devotshmërisë
në detin e pafund
të pa skaj
aty ku sosen drunjtë
aty ku ngjyrat nuk mjaftojnë
aty ku sipër tij
mblidhen zogjtë
dhe festojnë lirinë
jetojnë kaltërsinë
e duan thellësinë
e detit pafund…

eja
të gjejmë shërimin
aty ku fshehur gjendet
dermani i çdo gjëje
eja, e mos u tkurr
eja të njohim gjuhën
e shpirtit
pse po serohesh me lëvoren
e mëkatit
e të të rrjedh pelini
gojës…

eja zhytu në
Kur´an
tek drita e dritave
të shohësh si duket kodra e imanit
me lulet e bardha

Nga dritaret e të bukurës hënë

(Elegji për muslimanin e sodit)

nga dritaret e të bukurës hënë
krah hapur
sy mbyllur
tërhiqet pas një melodie
të këngës
të ujqve në mal
që copëra xhami
bën shikimin atje larg
banori i parkut të gjelbërt

i vetmuar
pret që dikush ta fluturoj rrëmbimthi
pret të hënën e uruar të rebiu-l-evelit
duke parë nga yjet e perëndimit
ndoshta do të bie
meteori që ra në zemrën e shkretëtirës
botën ta kaploj dorë e mëshirës

(megjithëse ai një herë ra-
dhe kurrë më s´do bie)

nga dritaret e të bukurës hënë
end shpresën
siç endin vashat lulen e dashurisë
në pëlhurën e kujtimit
i robëruar pas melodisë
të këngës
të ujqve në mal
nuk sheh brenda kuadrit
as veten
as dëgjon zhurmën e barkut të tij
i shkulur si ahu nga rrënjët
tkurret gjallëria

i mahnitur
vetëm sodit
botën që vret zemrën
shpirtin
mozaikun e pasqyrave brenda
kuadrit të tij

nga dritaret e të bukurës hënë
banori i saj
sheh kulmet e tjetrës botë
të asaj që kurrë s´ke e tija
të asaj
që ia vodhi dritën
dhe mbi të la errësirën
për shkëmbim

Moj filistinë e vëllezërve

Me vite prej drite
Te jetosh
Toka ime
Koka ime
Te duhet gjak
Te duhet shpirti im

Kubeja e kristaltë e krenarisë
Kurora jote
Zogjtë si margaritar
Ta shtrenjtojnë shtatin
Moj filistinë e vëllezërve
Moj e bukura e këtij ummeti

Me vite prej drite
Të jetosh
Të duhet gjak
Të duhet shpirti im
Te duhet brezi im

Moj filistinë e vëllezërve…

Njeriu që po ngryset

Shtamba e dashurisë
U mbush me sarkazëm e helm
Jorgani materialist i botës së hekurit
Fillo të mos e mbuloj njeriun
Dhe familjen e tij
Të madhe dhe të vogël
Ato dukeshin dyfish të zhveshura

Shpirtrat vuanin nga kurmet
Dhe kurmet nga shpirtrat

Njeriu modern
Si valë deti u trazua
Mbi parimin e egocentrizmit
Dhe u përplas brigjeve
Të humnerave të globalizmit

I huaj në vetvete
Rreth dhe larg vetvetes
Kërkonte trashëgimtarin…

Bota së prapthi kërkonte rrugën e saj

Trishtimi i avitej si nata kur vjen pa yjet e hënën
Një imazh i zymtë e i thyer
Kapërdihej nën atë qiell
Që si trarë i vjetruar e i lagur
Lëshonte riga mllefi

Bota së prapthi kërkonte rrugën e saj
Ajo rrinte si e mërguar në shpirtin e vet

Në vendin e saj
Luhej si në fushë futbolli
Të gjithë vraponin pas një topi
Pas një qëllimi
Si të rritej avantazhi

Sitën që sillte beharin
E kishin mbërthyer duart e botës
Ndonëse nga ajo binin gurrës
Brenda saj
Fshehur diku
Ruhej një copë shprese
“Gjaku që nuk falet”

Bota së prapthi kërkonte rrugën e saj
Ajo rrinte si e mërguar në shpirtin e vet